บัลลังก์สีเทา (2)

ให้โอกาสธนาคารแก้ไขความผิดพลาด

ปีใหม่เริ่มขึ้นกันอย่างมีความสุขไปทั่วทุกละแหง ปีนี้ต้องดีกว่าปีที่แล้ว ต่างคนต่างคาดหวังกันไปตามๆกัน พิมพ์ลภัส ก็ไม่แตกต่าง ปีนี้จะเป็นปีที่ดีกว่าปีที่แล้วแน่นอน เธอคิดในใจยินดีมีความสุขว่า บ้านหลังเล็กไม่กี่ตารางเมตรจะได้กลับมาเป็นของตนสักที เธอยิ้มอย่างเป็นสุข

แต่ไม่นานฝันเธอสลาย ธนาคารรับเงินชำระหนี้แล้วไม่มีโฉนดคืนให้ เพราะธนาคารทำผิดพลาดไม่ปฎิบัติตามคำสั่งของเจ้าพนักงานบังคับคดีที่ให้นำทรัพย์ออกขายทอดตลาดมานานแล้วแต่ไม่ปฎิบัติตามกลับนำทรัพย์ออกมาขายรับชำระหนี้เอง 

แล้วมาบอกให้เธอรอ ธนาคารจะไปประมูลฃื้อทรัพย์มาคืนให้ เธอเล่าให้ข้าพเจ้าฟังว่า ระดับผู้บริหาร”ผู้ช่วยกรรมการผจก”พูดกับเธอแบบนี้ จะไม่เชื่อได้อย่างไร 

หากเป็นข้าพเจ้าก็คงเชื่อเช่นกันเพราะธนาคารนี้เป็นของรัฐบาล จะเอาคนพูดจาสับปลับมาบริหารได้อย่างไร

เธอรอแล้วรอเล่าเวลาผ่านมาสองปี ก็ยังไม่ได้รับโฉนดคืนพิมพ์ลภัสตัดสินใจโทรหาผู้ช่วยกรรมการผจก.คนนั้น ชายวัยดึกที่มีอายุราชการผ่านมาแล้วหลายปีกลายเป็นชายสับปลับที่เธอนึกไม่ถึง พูดว่า “ถ้าอยากได้โฉนดคืนต้องจ่ายเงินมาเพิ่มให้เท่ากับที่ธนาคารไปประมูลฃื้อทรัพย์มาได้”  

ฟ้าแทบถล่ม หัวใจของพิมพ์ลภัสตกวูบ คิดในใจว่า “ไอ้กระล่อนทอง” เรียนกฎหมายมาใช้กลโกงแบบนี้หรือ  เลือดนักสู้ไม่ยอมใครพุ่งฉีดร้อนระอุทั่วร่างกายที่กำลังสั่นระริก หากไอ้กระล่อนนี้อยู่ข้างกายอาจจะแหลกคามือไปแล้ว นี่หรือ คนระดับบริหารของธนาคารที่ขาดความโรยัลตี้ บริหารงานแบบไหนทั้งกรรมการผจก.ที่เอาแต่”เงิน”ประชาชนไปใช้สร้างอำนาจให้แก่ตนเอง ติดโผรายชื่อนักบริหารดีเด่น

แต่ความจริงขาดจริยธรรมจรรยาบรรณต่อลูกค้าอย่างไม่น่าอภัยแล้ว ยังบิดเบือน แต่งเรื่อง ปัดความผิดของพวกตนเองมาให้เธอรับผิดแทน อย่างหน้าไม่มียางอาย เธอรำพึงในใจนี่หรือคนของธนาคารนี้ ธนาคารที่มีอายุมานานกว่าครึ่งศตวรรษได้ผู้บริหารหนุ่มที่ขาดความโรยัลตี้กับลูกค้า แล้วความฃื่อสัตย์อื่นๆยังจะมีอยู่ไหม  พิมพ์ลภัสคิดย้อนไปย้อนมา 

“ความเลวที่ไม่เลือกว่าจะเป็นหนุ่ม สาว แก่เฒ่าชราเพื่อให้ตนพ้นผิดก็ยอมที่จะเอาศักดิ์ศรีของความเป็นคนทิ้งลงให้ถูกเหยียบย่ำ ถูกดูถูก กับเงินเพียงน้อยนิดของธนาคาร  แต่ยิ่งใหญ่สำหรับพิมพ์ลภัสในเรื่องของความมีโรยัลตี้ ความสุจริต  ฃื่อสัตย์ ในการบริหารกิจการธนาคารที่มีต่อลูกค้า  “ทำผิดแล้วต้องรับผิด”

แต่คนธนาคารนี้ ผู้บริหารธนาคารนี้หามีไม่

พิมพ์ลภัสคิดวนเวียนอยู่ไปมา ตัดสินใจเขียนจดหมายถึงกรรมการผจกธนาคาร ชายหนุ่มอายุ50กว่าที่ยังครองตัวเป็นโสด หวังจะได้รับการช่วยเหลือและแก้ไขให้ตามอำนาจหน้าที่ที่กำหนดระบุไว้ในการจ้างให้มาทำงาน “ธนาคารรัฐ”แห่งนี้ แต่หาได้เป็นตามภาพลวงจากการโปรโมทตามสื่อไม่ 

พิมพ์ลภัส ถอนใจ “นายธนาคาร”คนนี้ ไต่เต้าจากตำแหน่งลูกหม้อธนาคารขึ้นมาได้เวลารวดเร็วแต่กลับถูกสหภาพแรงงานธนาคาร ทำหนังสือถึงกระทรวงการคลังคัดค้านมิให้แต่งตั้งกลับมารับตำแหน่งอีกครั้งเพราะอะไร 

ไม่เคยปรากฎในประวัติของธนาคารนี้มาก่อน

จึงย่อมมิใช่เรื่องธรรมดาแน่นอน 

บทพิสูจน์นี้ ปรากฎในเรื่องคำร้องทุกข์ของเธอหาได้รับการแก้ไขจากกรรมการผจก.คนนี้ไม่ และแม้จะ”อยู่ไม่ได้ที่นี้แล้ว” กรรมการคนใหม่ที่มาแทนก็ล้วนแล้วแต่จะ”ยึดบ้านเธอ” เอาประโยชน์ไปจากเธอ

แค้นนี้ต้องชำระ  !!!  พิมพ์ลภัส บอกในใจ “ความถูกต้องต้องมีอยู่ในสังคม” 

พิมพ์ลภัส เชื่อ แต่ความจริงจะเป็นเช่นนั้นหรือเปล่า 

มาติดตามบัลลังก์สีเทา ความถูกต้อง ความเป็นธรรมจะมีจริงหรือ